Mam na imię Monika. Mam 50 lat i od 37 lat żyję po amputacji nogi na wysokości uda, będącej skutkiem wypadku komunikacyjnego. Niepełnosprawność nigdy mnie nie definiowała — zawsze miałam marzenia, cele i życie, które chciałam przeżyć najlepiej, jak potrafię. I właśnie tak staram się żyć każdego dnia.
Życie z protezą bywa wymagające. Kilkanaście lat temu zaczęły pojawiać się trudności związane ze stabilnością i dopasowaniem protezy lejowej. Niedawno przeszłam zabieg osseointegracji, który dał mi ogromną zmianę i poczucie nowej wolności — znów poczułam wiatr i większą swobodę życia.
Dobrze wiem, jak wygląda droga po utracie kończyny — pełna pytań, emocji, obaw, ale też małych i wielkich zwycięstw. Dlatego chcę dzielić się swoim doświadczeniem i wspierać innych w odnajdywaniu siły, sprawczości i nadziei. Chcę, aby osoby, które trafiają na moją drogę, wiedziały, że nie są same i zawsze mogą się ze mną skontaktować.
Prywatnie jestem szczęśliwą mamą trójki dorosłych dzieci. Kocham ludzi, kwiaty i rozmowy, które dają wsparcie oraz poczucie bliskości. Na co dzień pracuję jako terapeuta zajęciowy w Środowiskowym Domu Samopomocy, a także jako trener wsparcia w Fundacji Poland Business Run. Wierzę, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odzyskać poczucie bezpieczeństwa, radość życia i odwagę, by znów iść naprzód — krok po kroku.
